आफ्नो लामो जीवनकालमा, डार्लिन डिब्लर रोजले टाढाका मानिसहरूलाई ख्रीष्टको साक्षी दिएकी थिई। डार्लिनको जन्म १० मे १९१७ मा अमेरिकाको आयोवा राज्यमा भएको थियो। उनले नौ वर्षको उमेरमा ख्रीष्टलाई ग्रहण गरे र एक वर्ष पछि मिसनरीको रूपमा परमेश्वरको सेवा गर्न प्रतिबद्ध भइन्। उनको किशोरावस्थाको अन्त्यमा उनले मिसनरी हुनको लागि अध्ययन गर्न थालिन् र बीस वर्षको उमेरमा प्रशिक्षणमा रहँदा रसेल डेइबलरसँग विवाह गरिन्, जो पहिले नै डच ईस्ट इन्डिज (Dutch East Indies) मा मिसनरी थिए र अहिले आधुनिक इन्डोनेसिया भएको छ।

१९३८ मा डार्लिन र रसेल न्यू गिनीको दुर्गम भित्री भागमा सुसमाचार प्रचार गर्ने उद्देश्यले सँगै गए। अष्ट्रेलियाबाट उत्तरमा रहेको यो टापु अत्यन्त पहाडी र घना वर्षा वनले ढाकिएको थियो। यहाँ सयौं आदिवासी समूहहरू बसोबास गर्छन्, प्रत्येकको आफ्नै भाषा छ र १९३० को दशकसम्म पनि ढुंगे युगको संस्कृतिमा थिए। उनीहरूमा झगडा र नरभक्षकता अझै व्यापक थियो। न्यू गिनीको भित्री भागलाई बसोबास नभएको मानिएको थियो तर १९३८ मा विमान उडानहरूद्वारा हजारौं मानिसहरूले भरिएको देखियो  र मिसनरीहरूको प्रार्थनाको विषय बन्यो।

सुरुमा, डार्लिनले मिशन स्टेशनमा काम गरे र रसेलले भित्री बलीम उपत्यकामा मिशन आधार स्थापना गर्न थप यात्राहरू गरे। त्यसपछि १९४० मा डार्लिनले एक दर्जन पहाडहरूमाथिको कठिन पदयात्रामा उनीसँग सामेल भइन्। अन्तिम शिखर पार गर्दै, उनले बालिम उपत्यकाको पहिलो झलक पाइन्। डार्लिन, बाहिरबाट उपत्यकामा पुग्ने पहिलो महिला थिईन। उनको पतिले भाषा सिक्न र येशूको बारेमा सिकाउन थाले। त्यस समय होल्याण्ड जर्मन सेनाहरूद्वारा कब्जा भएको थियो र उनीहरूलाई न्यू गिनीबाट मध्य इन्डोनेसियामा फिर्ता बोलाइयो जहाँ उनीहरूले शाही जापानी सेनाहरूको सामना गरे।

जब जापानी सेनाहरू आइपुगे, जोडीलाई छुट्ट – छुट्टै  शिविरमा पठाइए। उनीहरूको हतारको बिदाइमा रसेलका अन्तिम शब्दहरू थिए, ‘एउटा कुरा सम्झनू प्रिय: , परमेश्वरले हामीलाई कहिल्यै छोड्नेछैन र त्याग्नेछैन भन्नुभएको छ।’ डार्लिनले आफ्नो आत्मकथामा लेखेझैं, ‘मैले उसलाई फेरि कहिल्यै देखेन।’ डार्लिनले एकलै नजरबन्दी शिविर सहनु परेको थियो। चार वर्षसम्म उनले भोकमरी, जबरजस्ती श्रम, कुटपिट, बिरामी, सोधपुछ र मृत्युदण्डको निरन्तर धम्कीको डरलाग्दो अवस्था भोगिन्। डार्लिनमा ख्रीष्टको लागि असल सिपाही बन्न दृढता थियो। यद्यपि उनको बीस वर्षको उमेरमा मात्रै, उनले महिला र बालबालिकाको लागि एक नेता र प्रवक्ताको रूपमा काम गरिन्। उनले दैनिक बाइबल अध्ययन, प्रार्थना, मद्दत र प्रोत्साहन दिने गर्थिन। उनले धेरै दुःख भोगे, जसमध्ये सबैभन्दा कठोर उनको पतिको मृत्युको खबर थियो। उनी आफैं मृत्युदण्डको अन्तिम घडीमा आइन् तर यी सबैमा क्रूर क्याम्प कमान्डेन्टलाई ख्रीष्टको बारेमा बताउन सक्षम भइन्।

१९४५ को गर्मीमा जापानीहरूको पराजय पछि, डार्लिन र तिनका सँगी कैदीहरूलाई अन्ततः मुक्त गरियो। उनले आफ्नो अवस्थासँग संघर्ष गरिन्; इन्डोनेसियामा आठ वर्ष बिताएपछि, उनी अहिले विधवा, आघात, कमजोर, बिरामी र आफ्नै भौतिक सम्पत्तिको अभावमा छाड्दै थिइन्। तैपनि अनुग्रहको साथमा, डार्लिनले आफ्नो दुःखलाई जितिन्।

लामो समयपछि उनको स्वास्थ सुधार भए लगतै फर्कने तयारी गर्न थाले। अप्रत्याशित रूपमा, उनले एक नयाँ मिसिनरी, जेरी रोजलाई भेटिन्, जसलाई न्यू गिनीका मानिसहरूको लागि आफ्नो बोझ बारे बताइन्। उनीहरूले विवाह गरे र त्यस टापुमा अर्को तीस वर्षसम्म सँगै सेवा गरे। उनीहरुका दुई छोराहरू भए। १९७८ मा इन्डोनेसियाली अधिग्रहणसंग दम्पतीले अवकाश लिन अस्वीकार गरे तर यसको सट्टा आदिवासी मानिसहरू माझ काम गर्न अस्ट्रेलियाको बाहिरी भागमा स्थानान्तरण भए। अन्ततः तिनीहरू १९९३ मा संयुक्त राज्य अमेरिका फर्के जहाँ तिनीहरू मिशनको लागि अधिवक्ता भए। उनीहरूको मृत्यु सन् २००४ मा भयो। डार्लिन परमेश्वरको अनुग्रहमा गढिएको थियो। उनले धेरै मात्रामा पवित्रशास्त्रबाट कण्ठ गरेकी थिइन् र परमेश्वरको गहिरो ज्ञान थियो भन्ने तथ्यले उनलाई युद्धकालको परीक्षा र त्यसपछि दशकौंको मिसिनरी सेवाको लागि तयार बनायो। डार्लिन परमेश्वरको अनुग्रहमा भर परेकी थिइन्। डार्लिनले स्वीकार गरे कि कसरी, यी भयानक चार वर्षहरूमा, उनलाई बारम्बार यस्तो बिन्दुमा धकेलियो जहाँ उनले महसुस गरे कि उनी अब सहन सक्दैनन्। तैपनि बारम्बार उनले थाहा पाइन् कि परमेश्वर उनको पीडा, शोक र डरको लागि पर्याप्त छ।

डार्लिन परमेश्वरको अनुग्रहमा हर्षित भइन्। ‘मृत्युको पङ्क्ति’ के थियो भनेर आफ्नो एकान्त कारावासको बारेमा लेख्दै उनले भनिन्, ‘हरेक दिनहरू मैले परमेश्वरको भलाइ र उपस्थितिको चिन्तनमा बिताएका थिए।’ डार्लिनले आफ्नो पीडामा सकारात्मक प्रकाश पनि दिन सक्छिन्। डार्लिनले परमेश्वरको अनुग्रह प्रकट गरिन्। डार्लिन सामान्यतया कुनै पनि प्रकारको आध्यात्मिक उपलब्धिहरू दाबी गर्ने बारेमा नम्र थिइन्, यद्यपि त्यहाँ प्रमाणहरू छन् कि उनले देखेका क्रूर शिविर कमान्डेन्ट अन्ततः विश्वासमा आए। तर उनको शब्द र काम र डरलाग्दो अन्धकारमा अरूको हेरचाह गरेर उनी ख्रीष्टको लागि शक्तिशाली ज्योतिको साथ चम्किन्।

हामी सबैलाई त्यस्ता कुनै पनि परीक्षाबाट जोगिन सक्छौं तर हामी सबैले यसरी बाँचौं कि हाम्रा वरीपरीका मानिसहरूलाई ख्रीष्ट देखाउन सकौँ।